De bal die bruggen slaat – WK voetbal 2026

‘Het WK voetbal is er weer en voor ons Turken in Nederland is dat een bijzondere tijd van feest vieren en emoties beleven. We kijken er al maanden naar uit en voelen een gezonde spanning aankomen als het toernooi nadert. Dit jaar wordt het echt speciaal, want zowel Nederland als Turkije doen mee. Op dit WK voelen wij dubbel zoveel, want wij hebben onze loyaliteit bij Oranje en het Turkse team.

Voor ons gaat het echter nooit over voetbal alleen. Het gaat ook over vaders die ooit met een koffer aankwamen op een station waarvan ze de naam nauwelijks konden uitspreken. Het gaat over moeders die recepten meenamen uit Anatolië en die doorgaven in Rotterdam, Deventer of Amsterdam. En het gaat over kinderen die leerden dromen in twee talen en juichen in twee werelden.

Te vaak wordt die dubbele verbondenheid gezien als een keuze die gemaakt moet worden. Alsof het hart een grensovergang is waar slechts één vlag doorheen mag. Alsof identiteit een wedstrijd is die gewonnen of verloren moet worden, maar zo eenvoudig is het allemaal niet. Mensen zijn namelijk rivieren. Ze dragen dingen met zich mee uit diverse landschappen. En net als rivieren stromen ze door meerdere verhalen tegelijk.

Juist daarom heeft het WK een bijzondere kracht. Niet omdat voetbal politieke problemen oplost. Niet omdat negentig minuten het wantrouwen kan laten verdwijnen, maar omdat een stadion soms iets zichtbaar maakt wat in het dagelijks leven verborgen blijft: dat duizenden mensen met verschillende achtergronden dezelfde spanning voelen wanneer een bal de paal raakt of wanneer een bal over de doellijn komt.

Samen kijken met onze medelanders, dat is wat we graag doen. En op zulke momenten ontstaat een zeldzame vorm van gelijkheid. De bakker uit Konya en de leraar uit Utrecht springen tegelijk op vanuit hun stoel. De jongen met een Oranje voetbalshirt en de jongen met een Turks elftalshirt schreeuwen dezelfde kreet van verbazing. Vreemde mensen vallen elkaar in de armen na een prachtig doelpunt waarvan ze eerder nog niet eens wisten dat het bestond.

Juist hier ligt de kans om polarisatie te beslechten. Want voetbal dwingt ons om te kijken naar wat we delen in plaats van naar wat ons scheidt. Het herinnert ons eraan dat vijandigheid vaak kunstmatig is opgeblazen, en dat de bruggen tussen gemeenschappen al bestaan, al dan niet verborgen in het lachen, juichen of zuchten van de medesupporter.

Niet dat de verschillen zomaar zullen verdwijnen. Niet dat meningsverschillen niet zullen blijven. Maar het WK kan wel een ruimte scheppen waarin mensen elkaar als mensen zien en niet als tegenstanders van het andere kamp. Daar waar politiek, media en sociale netwerken scheidslijnen trekken, kan een voetbal die door het gras rolt, ons laten zien dat wat ons bindt zwaarder weegt dan wat ons verdeelt.’

Murat Gedik, voorzitter Turkse Federatie Nederland